For non Dutch readers, use the translation app on the right hand side for my old Dutch blogs

Hi there,

Thank you for visiting my blog. Via this digital medium I'm trying to give you a glimpse of my effort to travel the world. On the right hand side there's an overview of where I've been whilst blogging. Hopefully I'll succeed in making you jealous enough to follow me in my footsteps to the places I've blogged about, but also to places I haven't seen yet. Enjoy!

Sven
Showing posts with label Bolivia. Show all posts
Showing posts with label Bolivia. Show all posts

De jungle bij Rurrenabaque

Na de Death Road was het tijd voor een trip naar de jungle. Rurrenabaque was namelijk volgens meerdere mensen een van de mooiste en goedkoopste plekken om de jungle echt te ervaren. En dit allemaal op 25 a 45 minuten vliegen vanaf La Paz, afhankelijk van het vliegtuig. De heenweg zat ik in een klein vliegtuigje met ruimte voor 12 man. Wat was dat ding klein! Ik kon nauwelijks lopen door het gangpad en zat volledig opgevouwen in mijn stoel. Eenmaal aangekomen in Rurrenabaque was ik enorm verbaasd: maar 45 minuten vliegen, maar wat een verschil met La Paz! Een klein dorpje dat zo uit de jaren 70 lijkt te komen, lekker warm, iedereen rijdt op brommers en de mensen zagen er anders uit (andere bouw en huidskleur). Helaas kwam de regen wel met bakken uit de hemel, wat niet heel ongewoon daar is.



De eerste dag bleef ik in een hostel in Rurre en op dag twee zou ik met drie andere mensen vertrekken naar de lodge in de jungle. Ik had dus nog even tijd om door Rurre te lopen:










Wouw, wat een klein en simpel dorpje, maar aan de andere kant toch ook erg authentiek, rustig en mooi. Mocht ik de trip naar de jungle van morgen erg leuk vinden, dan heb ik alvast een potentiële werkgever gevonden:


Die avond nog wat wezen drinken en veel te laat naar bed gegaan.. Dit had als gevolg dat ik de volgende ochtend mijn wekker (en de drie andere mensen die in mijn kamer sliepen) nooit heb gehoord en wakker schrok op het moment dat we zouden vertrekken. Gelukkig hadden twee andere mensen van mijn groep vertraging met het vliegtuig en er was nog even tijd om te douche en snel te ontbijten.

De trip naar de lodge bestond uit een 3 uur durende boottocht dwars door de jungle. Ik dacht dat Rurre in een mooie omgeving lag, maar het werd steeds mooier richting de lodge!




De lodge lag erg afgelegen en er waren genoeg tracks in de omgeving om lekker te wandelen. We zouden ons de aankomende drie dagen dus niet vervelen. De groep bestond uit een Ierse vrouw van rond de 40, een jong stelletje uit Engeland en mijzelf. De lodge zelf was prachtig en in alle opwinding ben ik een beetje vergeten fotos van de lodge te maken. Ze waren bezig met een nieuwe aanbouw en daar heb ik wel een foto van:


Het bouwen schoot niet erg op omdat de mannen bijna de hele dag lagen te relaxen met een lekker muziekje..

Bij aankomst deden de andere drie het rustig aan. Ik ging meteen op onderzoek uit en zocht naar eten en vruchten rond de lodge. Ook even een praatje gemaakt met wat mensen van de lodge. Dat had de gids ook gezien en toen de eerste wandeltocht die dag begon kreeg ik mijn eigen privé gids en deden wij een andere route. Geen probleem!

De ochtend, middag en avondtochten waren erg leuk en wat een ervaring. Onderweg opzoek naar dieren en alles wat eetbaar was! Helaas viel het vinden van eetbare dingen wel een beetje tegen en ik heb uiteindelijk alleen Chocolate (een zoete vrucht en van de noten maken ze chocolade) en palmhart gevonden. Ik had het enorm naar mijn zin en zou dit wel veel langer willen doen. Helaas waren er twee dingen die het iets minder aangenaam maakte: het was verschrikkelijk warm en vochtig en vanwege de muggen moest je een lange broek en shirt met lange mouwen dragen. De muggen zelf waren ook een ramp: ik gebruikte 40% Deet en dat hoort 6 tot 8 uur te werken. Helaas had je na 30 min al een zoemende zwerm om je heen. Zolang je liep viel het wel mee, maar op het moment dat je stopte was het een en al zzzzzzzzzzzz. En dit waren geen normale muggen.. Meestal is een muggenbult na een paar dagen weg, maar deze bulten bleven twee tot drie weken zitten en veranderde langzaam in blaren. En ja, ik zat natuurlijk helemaal onder de bulten.

Hier wat fotos van de tochten:


Een brulaap





De maan (je kan al twee sterren zien)







Een Tapir


Ook nog enkele bijzondere dingen gezien zoals de leaf cutter ants en de lopende boom. Deze boom kan zich namelijk in de loop van zijn leven 30 centimeter verplaatsen om zo meer licht op te vangen!



Andere dieren die we hebben gezien zijn brul apen, veel verschillende vogels (geen idee meer wat de namen allemaal zijn), veel spinnen en mieren, rode papegaaien, een tamme Tapir en we hebben zwijnen gehoord (ze zijn zeer schuw en de dichte begroeiing maakt het lastig ze te zien).

Na drie enorm leuke dagen met heerlijk eten, bijzondere wandeltochten en helaas genoeg muggenbulten was de tocht naar de jungle op zijn einde. Ik had nog oordopjes meegenomen, want het geluid in de nacht was bijna oorverdovend. Maar ik heb ze nooit gebruikt, want op het moment dat ik op mijn bed lag was ik weg. Wat een ervaring, maar helaas moesten we weer met de boot terug om het vliegtuig te halen..



Eenmaal in Rurre aangekomen stikte het weer van de mensen op brommers. Het lijkt wel een klein beetje op Azië. Vervolgens was het inchecken bij de mini luchthaven en dit keer gelukkig met een groter vliegtuig terug naar La Paz.



De trip met Madidi Jungle was niet de goedkoopste, maar wat waren de gidsen vriendelijk en behulpzaam. Niks was te gek! Vanavond is het relaxen maar jij wilt toch graag een avondwandeling doen? Geen probleem. Deze dag staat er alleen een wandeling op het programma maar je wilt ook tuben (met een rubberband de snel stromende rivier af)? Geen probleem. En het eten was echt geweldig. Al een uur van te voren keek ik weer uit naar de maaltijd en vroeg ik me af wat de kok deze keer zou maken! Naast de gidsen en het eten was de locatie van de lodge schitterend. De lodge zelf was nog deels in aanbouw, dus die was niet overal helemaal af, maar dat was vooral de afwerking.

Die baan bij dat constructiebedrijf laat ik maar varen. Ondanks de schitterende natuur en geweldig aardige mensen daar trekt de hoge temperatuur en vochtigheid in combinatie met die muggen mij niet helemaal...

Volgende bestemming: Copacabana bij het Titicacameer! Helaas ging dat niet helemaal door.. Er was namelijk een staking bij Copacabana. De mensen van de veerboot hadden meerdere keren de prijs verhoogd en daar was niet iedereen blij mee: veel geruzie. Als oplossing had de regering een plan gemaakt om een brug te bouwen, maar daar waren de mensen van de veerboot niet over te spreken. Als gevolg blokkeerde de locals de weg en was Copacabana onbereikbaar. Dit was al bezig voordat ik naar Rurre vertrok en was nog niet over toen ik terug kwam. Dus op naar Peru via een andere grensovergang: Desaguadero. Deze grensovergang was erg klein en het was een kwestie van papiertje inleveren en een stempel krijgen, de brug overlopen, nieuw papiertje invullen en een nieuwe stempel krijgen. Aan de andere kant stond de volgende bus al te wachten om mij mee naar Arequipa te nemen! Hier enkele fotos van de route naar de grens en het Titicacameer:



De Death Road

Na 2 weken weer een nieuw berichtje. Het reizen samen met Anne ging helaas niet helemaal als gepland: na drie dagen werd ze ziek en het werd steeds erger. Na een paar dagen zijn we met spoed naar Quito vertrokken waar ze uiteindelijk drie dagen in het ziekenhuis heeft gelegen. Drie dagen geleden is ze samen met haar vader terug naar Nederland gevlogen en het gaat nu gelukkig een stuk beter met haar. Zo ziek worden in een land ver van huis waar ze maar weinig Engels spreken is een van de vervelendste dingen die je kan overkomen en ze heeft helaas niet veel kunnen zien van Ecuador. Ondanks dit waren de eerste drie dagen erg leuk en we hebben Guayaquil bezocht, samen gesurft en zijn we naar Isla de la Plata geweest (een kleine variant van de Galapagoseilanden. We hebben hier ook gesnorkeld en walvissen, schildpadden en vele andere dieren gezien). Hopelijk is ze snel weer helemaal beter en zien we elkaar weer op Curaçao.

Op dit moment zit ik in Riobamba en ik ga zo naar een radiostation dat door mijn vader in 1985 hier is gebouwd. Ik heb al even contact gehad en er werken nog steeds zes mensen die mijn vader kennen. Erg leuk om dit en andere projecten te bezoeken die mijn vader voor de Wereldomroep heeft gedaan hier in Zuid en Midden Amerika! 

Nu verder met de Death Road in Bolivia (officiële naam: Yunga Road)! Na een dagje rust van Huayna Potosi stond de Death Road op he programma. Deze weg verbindt La Paz met de jungle en heeft deze naam gekregen vanwege de vele ongelukken. 200 a 300 mensen overleden per jaar op deze weg! Tegenwoordig hebben ze een nieuwe weg gebouwd en gebruiken alleen locals en toeristen op een fiets deze weg. Hier een oude en nieuwe  foto van de Death Road:



Om 7:30 werden we opgehaald door het busje van Altitude Biking en na een lange rit de berg op was het tijd voor een korte inleiding en het testen van de downhill fietsen. Daarna stond het eerste deel op het programma: 30km naar beneden over het nieuwe en geasfalteerde deel van de Death Road. Kom maar op!



Wat is dat heerlijk om op een (bijna) lege weg naar beneden te rijden. Lekker in de bochten hangen, het lijkt bijna op motorrijden. Dat mis ik hier toch wel, af en toe even lekker een rondje rijden. Helaas kwamen we al snel  de langzame bikers van de groep voor ons tegen en de gids besloot er een tijd achter te blijven... Grrr, wat gaan die mensen langzaam zeg! Gelukkig haalde we ze een stuk verderop in en kon ik mijn remmen met rust laten.

Na deze 30 km stond het echte werk te wachten: de nieuwe asfaltweg ging rechtdoor en wij sloegen rechtsaf naar het oude deel van de Death Road. Dit deel is niet geasfalteerd en bestaat uit zand/grind/modder en af en toe losse grote stenen. Na een nieuwe kleine inleiding vertrokken we. Dit deel van de Death Road was veel leuker omdat de kortere bochten, de enorme afgrond en de onverharde weg het veel spannender maakte. Al snel hadden de gids en ik de groep verlaten en we moesten af en toe even wachten op de groep met de twee andere gidsen. Wauw, wat is dit geweldig zeg! Met een noodgang de berg af, continue balanceren op het randje van wel/geen controle over de fiets en zo nu en dan op 30cm rijden van de afgrond. Wat een adrenaline kick! Kreeg al snel de vraag van de gids wat voor downhill fiets ik had en hoe vaak ik dit deed. Umh, ik heb geen downhill fiets en dit is pas de tweede keer.. Het kan soms ook mis gaan en op de foto hieronder zie je een gele brancard voor het geval dat (als je natuurlijk niet 300 meter lager ligt..):


Onderweg zijn er nog wat fotos gemaakt door de gidsen:




Helaas was dit stuk al snel voorbij, maar er was nog een verrassing: het laatste stukje met kleinere afgronden, maar kortere bochten! Dit vergt meer techniek en maakt hogere snelheden lastiger. Dit was nog leuker dan de vorige twee stukken en ik heb mij prima vermaakt! Al was het wel ontzettend warm in de jungle. Druppelde bijna van mijn fiets af.


Dit downhillen ga ik zeker vaker doen in de toekomst. Wauw, wat een beleving om zo van de hoge bergen van La Paz naar de jungle te scheuren langs enorme afgronden! En die adrenaline, heerlijk.

Na de tocht stond er een zwembad met buffet op het programma. Goed gegeten en lekker afgekoeld in het zwembad. Helaas ben ik hier wel mijn zwembroek vergeten die ik in Shanghai had gekocht... Een kleine domper aan het einde van de dag. Na een rit van 3 uur waren we weer terug in La Paz (het oude busje had nogal moeite om de berg op te rijden...) en moest ik snel gaan inpakken. Morgen naar de jungle in Rurrenabaque!