Mexico Stad

Vanuit Oaxaca was het een busreis van 6 uur naar Mexico Stad. Het weer die dag viel een beetje tegen, maar het was mooi om het landschap te zien veranderen van groene bergen naar zanderige bergen met veel cactussen (waar ze Mezcal van maken, Tequila is een variant van Mezcal vergelijkbaar met bubbelwijn en Champagne) en weer terug naar groene bergen.

De bussen in Mexico zijn super luxe en het busvervoer is over het algemeen goed geregeld. Helaas zorgt dit er wel voor dat het reizen niet heel goedkoop is. De busterminal van Mexico Stad is gigantisch. Maar ze hebben er niet een, maar vier: een voor alle bussen naar het noorden tov Mexico Stad, een voor alle bussen naar het oosten tov Mexico Stad enz.

Om van het busstation bij het hostel te komen heb ik de metro gebruikt. De metro is zeer uitgebreid, erg efficiënt en heel schoon. Maarja dat is ook wel nodig als meer dan vier miljoen mensen de metro per dag gebruiken! Voor 17 Eurocent kan je uitstappen waar je maar wilt.

Maar de metro stopte niet bij de halte waar ik er uit wou stappen. Ook niet bij de volgende. Bij de derde halte gelukkig wel. Ik stapte uit en twijfelde wat ik moest doen. De metro terug nemen en hopen dat hij nu wel stopt of lopen? Al snel sprak een man mij aan en vertelde dat die twee haltes gesloten waren vanwege demonstraties. Hij gaf aanwijzingen hoe ik moest lopen en eenmaal bij het plein waar het hostel zat zag ik dit:

Occupy Mexico Stad?? Het gehele plein stond vol met tentjes en spandoeken. Wat doen al die mensen hier? Later bleek dat het leraren waren die staakte voor beter onderwijs.

Ik had nog twee en een halve dag te spenderen in Mexico Stad. Die tijd heb ik gebruikt om lekker rond te lopen en enkele musea te bekijken.

Palacio de Belles Artes:

 

Muurschilderingen:

 

Door de slechte grondcondities zakken alle oude gebouwen weg in Mexico Stad. Hier een voorbeeld van een kerk die goed schuin staat:



 

De gebouwen in het centrum van Mexico Stad zijn goed onderhouden en het is er schoon. Maar op het moment dat je het centrum een beetje uit loopt zie je al snel iets anders:



 

 

Torre Latinoamericana (204 meter hoog):

 

Een mariachibandje:

Er is heel veel politie in de stad. Ik weet niet of er altijd zo veel politie is of dat ze hier zijn vanwege de demonstraties:

Een van de vele parken:

Er wordt druk gebouwd:

 

 

Mexico Stad heeft ook een luxe zakencentrum met bijzondere gebouwen:

Een nieuwsgierige eekhoorn in een ander park:

Museo Nacional de Antropologia is een bijzonder museum over de geschiedenis van de mensheid in Mexico. Er is hier zo veel te zien dat één bezoek niet genoeg is. Er wordt veel verteld over de Maya's en Azteken, maar ook over de huidige cultuur en gewoontes:

Toen was het voorbij. Mijn vlucht terug naar Nederland was de afsluiting van een hele bijzondere tijd. Ik ben blij dat ik vorig jaar heb besloten dit te doen en niet meteen ben begonnen met werken. Ik heb heel veel gezien en meegemaakt en me zelf beter leren kennen. Of ik nog een keer zeven en een halve maand weg ga weet ik niet, maar ik weet wel dat ik nog menig maal opgepropt in een vliegtuig zal zitten. Op naar nieuwe ervaringen en andere culturen, op naar een nieuw avontuur.

Ik weet niet hoeveel mensen mijn blog nog lezen, aangezien ik nu al weer twee en een halve maand terug ben. Maar ik vind het erg leuk dat jij dit nu leest, dat betekend veel voor mij. Helaas zijn jullie nog niet echt van mij af. Ik heb namelijk een deel van mijn reis overgeslagen, het deel tussen Peru en Colombia mist nog. Dit zal ik ook de aankomende tijd toevoegen en het is meteen een mooie kans voor mij om weer even terug te denken aan de mooie tijd daar. Een beetje nagenieten.

Sierra Norte

Sierra Norte, een beschermd natuurgebied met kleine dorpjes in de bossen. Omdat het beschermd is mag je hier niet wandelen zonder lokale gids uit het dorp. Maar hoe organiseer je de wandeltochten? Je kan er zelf met de bus van Oaxaca (uitgesproken als Whahaka) naar toe gaan en in elk dorpje hopen dat er een gids beschikbaar is en in de avond een slaapplek of je kan het organiseren via een van de reisorganisaties in Oaxaca. Na wat onderzoek kwam ik er achter dat je het zelf niet veel goedkoper kan regelen dan Sierra Norte Expediciones (een ontwikkelingsorganisatie in duurzame toerisme die de lokale gemeenschappen helpt) en dat dit je heel wat regelwerk bespaart.

Ik zou drie dagen en twee nachten het gebied in trekken voor ongeveer 90 Euro. In deze prijs zat alle accommodatie, drie maaltijden per dag en elke dag een gids.

De eerste dag begon vroeg in het kleine dorpje Cuajimoloyas. Het was nog goed koud hier op 3200 meter.

 

In Cuajimoloyas heeft iedereen zijn eigen kleine moestuintje, schuurtje met brandhout en wat kleinvee. Het is erg vredig in het dorpje.

 

Na kennis te hebben gemaakt met mijn eerste gids vertrokken we. Deze jongen zal mij tot halverwege naar Latuvia (het volgende dorpje waar ik die avond slaap) brengen, waar de ik mijn volgende gids ontmoet die mij mee naar Latuvia neemt. De omgeving is prachtig en we hebben schitterend weer.

Schitterende velden met bloemen en het bos en de velden wisselen elkaar regelmatig af.

Op dit punt hebben we gewacht op de volgende gids en was er tijd voor een kleine lunch.

Mijn nieuwe gids wist veel meer van de omgeving dat de vorige (de eerste liep voorop voor de weg, maar daar hield het helaas wel bij op) en hij vertelde mij veel over de orchideeën die hier overal staan:

 

 

 

Prachtig, dat had ik hier niet verwacht. De jongen was een schat aan kennis en we hebben ook veel planten gegeten. Een van hen smaakte naar munt, de andere plant had een zoete bloem, een ander smaakte naar anijs en er was ook een plant met een koolsmaak. Verder waren er ook eetbare paddenstoelen. Na een paar uur lopen kwamen we in de buurt van Latuvia. Aan de rechten kant zag ik opeens een appelplantage. Dat is bijzonder. Tot nu toe had ik nauwelijks appels gegeten op mijn reis omdat ze vaak geïmporteerd werden uit de US en ze behoorlijk melig waren..

Er was een man aan het werk op de plantage. Ik vertelde tegen mijn gids dat ik graag wat appels wou kopen. Hij riep iets en de man kwam naar ons toe en plukte een hele berg appels. Op de vraag ¿Cuánto cuesta? (kwanto kwesta, hoe veel kost het) gaf hij aan dat het vandaag gratis was. Muchas gracias señor.

 
Ook in Latuvia heeft iedereen een eigen moestuintje. En in Mexico mogen de maiskolven natuurlijk niet ontbreken!

Menig huis heeft ook zijn eigen appelboom:

Het uitzicht van mijn slaapplek voor die avond:

Na een lange en diepe nachtrust (ik had heerlijk geslapen na het wandelen van gister) werd ik wakker in een witte wereld:

Langzaam kwam de zon er doorheen:

 

De gids van gister liep vandaag weer met mij mee naar het volgende dorp: La Neveria. Hij had zijn fiets bij zich, zodat de weg terug niet zo lang zou duren.

 

 

Tijdens het wandelen vertelde hij dat hij en de andere gidsen niet betaald krijgen voor dit werk. Ze worden door de gemeenschap uitgekozen en doen dit werk voor een of twee jaar. De dagen dat ze geen gids zijn doen ze hun normale werk om geld te verdienen. Hij gaf aan dat hij het erg leuk vond om toeristen (ook veel Mexicanen) rond te leiden, maar dat het hem wel twee a drie onbetaalde dagen per week opleverde. 

 

Opnieuw zagen we weer veel bloemen en paddenstoelen.

 

 

 

De tweede nacht zou ik bij een lokale familie slapen. Een bijzondere ervaring om dit mee te maken. De tuin zat vol met kippen, kalkoenen, geiten, honden en een koe.

Voor het toilet moest je naar buiten. Ongelukkig zaten er veel gaten en kieren in het huisje waardoor er in de avond en ochtend een ijs koud windje langs je billen blies. Aihh

Als je warm wou douche dan moest je een pannetje water koken en dat vervolgens in een hokje over je heen gooien. Humm, laat maar zitten, ik douche morgen wel.

Moeders was bezig met appelmoes te maken. Dit ging vervolgens in potjes en werd in Oaxaca verkocht.

 

Het dieet in de landelijke gebieden van Mexico is niet heel bijzonder: de drie maaltijden per dag bevatten altijd tortilla's, een drapje van buinen bonen, chocolademelk met brood (dat dip je in je chocolademelk) en natuurlijk pittige salsa. Bij het ontbijt krijg je er soms eieren bij en bij de lunch/avondeten pompoen of wat sla. Maar het smaakt eigenlijk best wel goed! 

Helaas was de derde dag minder goed dan de afgelopen twee dagen en het bleef de hele dag mistig. Vandaag had ik weer een nieuwe gids en we liepen van La Neveria naar Benito Juárez. De tocht was erg mooi:

Helaas werd het weer niet beter door de dag heen. De mist werd dikker en dikker en het begon uiteindelijk een beetje te regenen.

Eenmaal in Benito Juárez zat helaas mijn tocht er op. Nog een maaltijd en dan zou ik weer terug gaan naar Oaxaca (pompoen met kaas, tortilla's en chocolademelk).

Ik heb ontzettend genoten van de afgelopen drie dagen. Lekker kunnen wandelen in de bossen, veel bloemen gezien en lekker gegeten. De mensen zijn hier ontzettend vriendelijk en iedereen groet je. Dit had ik absoluut niet willen missen.

 

Helaas regende het nog steeds toen ik mijn lunch op had. Ik moest 5 km lopen voordat ik bij de weg uit kwam waar de bus langs zou komen en in die 5 km ben ik goed nat geregend. Eenmaal bij de weg stopte er al snel een local voor me, ik hoefde dus niet meer in de regen op de bus te wachten. Toen we de bergen van de Sierra Norte uit reden kregen we dit uitzicht te zien:

 

Eenmaal terug in Oaxaca was het een beetje relaxen en klaarmaken voor de laatste vier dagen in Mexico stad.